Winterkamp op de Hertenweide

Datum 5 januari 2026
Door Jorine
(0 stemmen, gemiddeld: 0,00 van de 3)
You need to be logged in to rate this.

Wat een weekend!

Gelukkig weet ik dat jullie vaak met plezier de avonturen meelezen, dus ga er maar eens goed voor zitten

 

In de agenda op de website, en in de nieuwsbrief van Noord, was het al vorig najaar aangekondigd; een winterkamp op de Hertenweide, met zondag een nieuwjaarsbijeenkomst in de kampvuurkuil, een wandeling, en een kop snert in het dorpshotel. Dit alles omlijst door de oerklanken van de midwinterhoorn. Het enige wat we als afdeling niet konden reserveren, was winterweer. Nou dat is gelukt hoor! En hoé!

 

Vrijdags kwam er 1 afmelding van een proefkampeerder, maar de andere die dit een prima weekend vond voor zijn vuurdoop binnen de club kwam op de motorfiets, vrijdags, ondanks de eerste sneeuw! (Zaterdags op de motor even naar huis gegaan, nog een proefkampeerder opgepikt en samen de tweede nacht gebleven met de auto)

 

Een kennismakingslid wat nog nooit een overnachting had gedaan, kwam ook op de voorspelde winter af. Gisteren waren we in totaal met 7 kampeerders.

Er werd een complete cursus éénstokker opzetten in de sneeuw bedacht, hoe je met je pannengreep een schuurspons gebruikt als afwasborstel als het water goed heet is, gekookt boven vuur, en de tips over goede isolatie in de tent vlogen ons om de oren. Er zat bij elkaar ook behoorlijk wat jaren kampeerervaring rond het vuur.

 

De nacht van zaterdag op zondag beloofde buienradar eigenlijk voor ons niet zo veel…nou dat hebben we geweten!!!

De foto’s zijn voor een deel gemaakt om 6:00 vanmorgen, toen ik het écht niet laten kon om in mijn lange onderbroek in m’n laarzen te glippen er er op uit te trekken!

 

Narnia was er niets bij, het was een sprookje! Doodse stilte, op het kraken van de sneeuw onder de laarzen na. Elk takje, elk dapper blaadje was doorgezakt door het gewicht van de sneeuw. Wat vannacht eerst klonk als ijsregen, en waar ik zelfs wakker van was geworden, was overgegaan in een geruisloze dump. Ik kon rond 4:00 niet eens meer door het raam van de caravan naar buiten kijken, die was zelfs dicht gesneeuwd.

 

De ene tent had het wat beter doorstaan dan de andere, maar tijdens die lange-onderbroeken-wandeling lag iedereen in diepe rust, verzonken in een tent die wat kleiner was geworden door de sneeuwlast.

 

Al snel kwam bij mij de realisatie dat we ook weer weg zouden vandaag, met die sleurhut. Mijn conclusie; “kan niet…”

 

Uiteindelijk dat dilemma uitgesteld. Eerst met 15 dappere zielen koffie gedronken, gekletst en geluncht. En toen kwam het…de een na de ander vertrok, ik deed de laatste ronde, sloot het water en het gebouw af, en toen hoorde ik hem. De stoere shovelmachinist die vrijwillig alle binnenwegen in het dorp met de schuif sneeuwvrij aan het maken was!

 

Snel de arm omhoog, en even wat aanwijzingen dat ie kon schuiven tot de tweede slagboom. Fluitje van een cent, nog geen 5 minuten toen was het pad schoon.

 

De takel hoort gelukkig bij Peet tot de standaard uitrusting in de klusbus, dus met heel veel lieren hebben de de hut van het veld het pad op getrokken.

En toen zat ook voor ons het weekend erop.

 

Kleine voetnoot; de beide jonge proefkampeerders (van begin deze eeuw, dus jonge knapen!) Hebben bij gebrek aan oorkondes voor dit soort vuurdopen allebei een terreinvlag gekregen als aandenken!

 

Geniet van de foto’s!