(eerder gepubliceerd in Buitenspoor, 2005)

De vernederlandsing van het Franse woord ‘ratatouille’, wat ‘allegaartje’ betekent. Of anders gezegd: je maakt er maar wat van. In het enorme warme weer in Zuid-Frankrijk (39.3 °C op de koortsthermometer, opgediept uit de bepakking) zat ik met een paar groentenrestjes. Veel zin om uitgebreid te gaan koken had ik ook niet. Laten we het maar gemakkelijk maken. Loom in de pan roeren gaat nog wel. Niet: wat hebben we nodig, maar : wat heb ik tot mijn beschikking?

Nu, wat was dat:

• 4 van die ei-vormige tomaten
• een kleine courgette
• 4 aardappels
• wat wortelen
• 3 ‘grote’ sjalotten
• een handvol sperziebonen
• knoflook
• bouillonblokjes
• een potje zure room.

Alles werd schoon-, klein- en opengemaakt en in een pan gedaan met water zodat alles net onder staat. Tijdens het koken nog 3 eetlepels azijn erbij en 2 eetlepels suiker.

Verder had ik nog in mijn kruidenbuideltje chilipoeder, gemberpoeder, zout en peper. Alles naargelang ik zin had, erbij gevoegd.

Het leverde een ‘frisse’ soep op, die we met het brood van de vorige dag lekker weg sopten. (Het was namelijk woensdag en op de deur van de bakkerij stond: ‘le magasin sera fermé le mercredi’.)

Wat er daarna nog aan ruimte over was in onze maag, vulden we met rijpe abrikozen.