Stormschade
Vanmorgen zaten we met een aantal leden van de afdeling Noord droog aan de koffie, met door een lid gebakken boterkoek, terwijl we als bestuursleden onze stem met regelmaat moesten verheffen om boven de regen uit verstaanbaar te blijven. Noodweer. De hele nacht al, felle buien ook met zo nu en dan een flinke windvlaag.
Vanmiddag snel weer terug naar de caravan, die al sinds gisteren lekker in de luwte op de Hertenweide stond. Toch was het een onrustige nacht, waarbij de luifel regelmatig de caravan even door elkaar schudde, en ook vandaag bleef het halen en brengen.
Vanmiddag tussen de buien door loop ik met Loki een rondje over het terrein, waar verder geen kip te bekennen is, als ik bij de kampvuurkuil ineens word aangestaard door een zestal geiten. Ze kijken me vragend aan met een blik van “wat kom jij hier doen”, terwijl Loki en ik allebei terug staren, elk met onze eigen gedachten. Loki haar blik verraad vooral wantrouwen, want zó dichtbij had ze deze zes nog nooit gezien. En ze lopen aan alle kanten om haar heen, wat die wantrouwende blik in lichte paniek doet veranderen.
Mijn brein draait ondertussen overuren, want in mijn eentje, met dat zwarte monster erbij, kan ik hier echt níks beginnen!
Eerst de herder bellen. “Joe, ik kom eraan”, klinkt het aan de andere kant van de lijn. Nu de baas, met de mededeling dat ie mij van Loki moet komen verlossen. Ik loop vast terug richting het toiletgebouw. Maar ja, wel met een grote bok en een kleine geit achter me aan, want die twee zijn met de fles groot gebracht. Dus zijn ze mensen gewend, en betekenen die vaak dat er wel wat lekkers te halen valt.
Grote Sik doet ondertussen stoere pogingen om zijn geur vooral zoveel mogelijk aan mij af te geven…en voor wie er geen verstand van heeft, die lucht is wéken hardnekkig aan mij verbonden helaas.
Baas pakt Loki over, en ik weet dat zolang die geiten wat te knabbelen hebben, ze niet ver weg zullen gaan. Dus nu borrelt de volgende vraag op; “hoé lopen ze allemaal hier bij mij?”
Het antwoord had ik snel gevonden. Deze boom, die zo te zien al behoorlijk slecht stond, heeft de geest gegeven. In de val heeft die het wolfwerende raster netjes aangehaakt en mee opgehesen! Niet veel later komt de herder met haar vriend ook aan, zet de stroom van het raster uit, en met een emmer brokjes lopen de zes snel weer waar ze horen.
Maar dit hebben we geen van allen eerder meegemaakt. We staan ook allemaal perplex te kijken naar hoe mooi dat dit gegaan is. Aan de ene kant het raster netjes opgehesen, en aan de kruin niets stukgemaakt in de val. Zelfs de baas, die Loki in de caravan heeft gebracht en toch nog even de boel komt bekijken, mompelt een “oh…keurig”…wat inderdaad exact de situatie omschrijft.
Normaal krijgt de herder een melding als de stroomvoorziening niet op spanning staat, maar nu had ze geen melding gehad! Dat klopt ook wel, want nergens is er een onderbreking gekomen in de afrastering.
Kortom, mazzeltje dat ik tussen de buien door dat rondje nog even deed…
Eind goed al goed, min 1 populier. Die maar weer eens laat zien, dat hoge bomen veel wind vangen. En soms ook heel netjes plat gaan, en daarbij de geitjes wat meer vrijheid geven
En die boom? Als je de foto’s ziet, was die toch al aan het einde van zijn levensduur…als eind van de maand de geiten naar hun winterverblijf verhuizen, zullen we zorgen dat ie ongevaarlijk plat komt te liggen…


